Paranın Bayramı değil, İşçilerin Bayramı

Duygulandığım tek birlik duygusu içeren bayram işçi bayramı. 

Yine de üniversite hocamın dediği laf aklımdan çıkmıyor. "İşçiliği güzel birşeymiş gibi göstermeye çalışırlar. Daha çok çalışmaya kölelik zihniyete içten bağlanalım diye. İşçilik niye güzel olsun ki çocuklar? En pis iştir işçilik. Ellerinle bedeninle çalışırsın saatlerce, bedenen ve zihnen yorulur yıpranırsın. Bu neden güzel birşey olsun?"  Çok haklı deyip aydınlanma yaşadığım anlardan biriydi. Belki 15 yaşımdan beri parça parça da olsa iş hayatının içinde olduğum için fazlaca bir anarşistlik vardı ruhumda ve bir an için bu aydınlanma sonrası işçi bayramlarına inceden kızıyordum. 

Ama güzel olanı farkettim yaşım ilerledikçe: bu gösterilmeye çalışılan şey çalışmanın övülmesi değil aslında. Bu bayramda güzel olan; işçi olmanın kıymetinin bilinmesi. 

Geçen gün Jet Sosyete dizisinde çok güzel birşeye değindiler mesela: "Parayı madem bu kadar çok seviyoruz, her yaptığıımız şeyi para uğruna yapıyoruz ve onun için çaba harcıyoruz. Neden paranın bayramı yok? Neden para festivali yapılmıyor?" Diye. Neden olduğu çok belli, çünkü güzel birşey değil. Uğruna köle haline geldiğimiz ve ruhumuzdan parçalar götüren şey aslında manevi olarak çok da kıymetli değil bizim için. 

Burada farkettiğim güzellik şu: İşçi olmanın maneviyatını hala hissedebiliyor oluşumuz. Bu manevi çabaya kıymet veriyor oluşumuz. Birçok alt üst diye ayırdıkları sınıfların bir araya gelişi... işte bu gerçekten bir güzellik. 

Hiçbir takıma karşı, partiye karşı, ülkeye karşı ya da milli herhangi birşeye karşı böyle bir duygu duymuyorum. Hatta hiç duygulanmıyorum. 

Ama işçi bayramı gerçekten özel benim için. 

Ve bugün işçi bayramını bizim gibi beyaz yakalılar tatil edip kutlarken, Zonguldak'ta gerçek işçi olan maden işçisi hayatını kaybederek geçiriyor.

Unutmamamız gereken bir gün olduğu dünya gerçeği. Ancak unutmamamız gereken diğer şey de gerçek işçiler ve onların hakları. Bugün bile izin veremeyecek kadar dünyayı mı kurtarıyor bu maden ocakları? 

Biz kendi yaşam tarzımıza kölelik derken onların ki ne olacak? Onları hangi nereye koyacağız? Gerçek işçi bayramı, tek bir çalışanın bile olmadığı bir gün olmalı bence. Evet otobüsler, marketler, taksiler bile. 

Maneviyata bu kadar değer verdiğimizi göstermenin mutluluğu yanında, para için harcanılan zamanın bugün bile devam ediyor oluşunun kızgınlığı içindeyim. 

Tüm ev kadınlarının, sahnedeki kadınların, yönetici annelerin, gerçek lider ruhlu mütevazı yöneticilerin, gazeteci annelerin, 12 saatten fazla çalışan madencilerin, inşaat işçilerinin, tüm günü tek geçiren depo çalışanlarının, haftada sadece bir gün izin yapan tüm market, avm, konfeksiyon vb. çalışanların İşçi Ve Emekçi Bayramı kutlu olsun. 

Çalışıyormuş gibi görünen: siyatçilerin, aşırı işgüzarlık yapıp hiçbirşeyi beğenmeyen ukala müdürlerin, holding başkanlarının, yönetim kurulu üyelerinin ve benzerlerinin (bence az çok anlaşıldı.) değil tabi. 

🙋🏻‍♀️👊🏻