Wigan İskelesi Yolu kitabını okuduğum döneme denk geldi After Life'ı izlemem.
Wigan İskelesi'nin İngiltere ve Wigan'ındaki 2 metrekare evde yaşayıp, kilometrelerce derinlerde yarı kambur çalışmaktan formlarını kaybetmiş ve hastalıklara kalmış madencilere mi üzüleyim, After Life'taki hayatlarındaki boşluklarından mutsuzlukları her anlarına yansımış insanlara mı bilemedim.
İkisine de üzüldüm aslında. Wigan'ı okurken neredeyse gözlerim doluyor, After Life da ciddi içten etkiliyor insanı. O nahoş ve bir o kadar yüzeysel sahneler arasında kendi derinliğiyle yalnız kalmış bir adamın yaşama tutunma çabası.
Biri yüz yıl öncesinin ingiltere'si, biri bugünün ingiltere'si. Muhtemelen bugünün ingiltere'sinde de aynı derece fakirlik düzeyinde yaşayan insanlar vardır. Ancak bu dizide daha lüks bir fakirliğin hikayesi anlatılıyor. Sanki duygu fakirliğinin hikayesi. Belki bugün oranın en kötü durumundaki insanlar sahnelenmiş, yüzyıl öncesindeki manzaralara göre ne kadar da konforlular ama mutsuzlar.
03.03.2021
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder