Olamamanın Sıkışmışlığı

Kimse gibi olmadığımı kabul etmem çok zaman aldı.

Tek başına olduğumu kabul etmem çok zaman aldı.

Hep farklıyım diye lanse ettim kendimi, hep tekmiş gibi görüntüler verdim öyle cool yaşadım. 

Aslında hepsi ağır bir depresyonun görüntüleriymiş. Hep uyum sağlamaya çalışmışım aslında.

Tek başına hissettiğim için kopamadığım en yakınlarımdan, tek başınalığı arzuluyormuşum gibi görünerek kaçmışım belki de.

Arkadaş ve okul çevremde hep farklıymışım herkesten gibi görünerek aslında onlar gibi olmadığım için içten içe üzülüyor ve aralarına karışmak için benzemeye çalışmışım. 

Ne onlara benzeyebilmişim, ne de kendim olabilmişim bu süreçte.

Yıllardır olan arada sıkışmışlık ve bezginlik halimin sebebi tam da buymuş aslında. 

Olmuş gibi görüneyim derken olamamak ve uyumlanamamak. 

Uyumlanma çabanı bıraktığında kendin olduğunda zaten kendin gibilerine uyumlanıyorsun. Uyumlanamadıklarında zaten bırak öyle kalsın. Uyumlanmak zorunda değilsinki. 

Herkese uyumlanabilsek kimsenin kendine has özellikleri olmazdı ve hepimiz robot gibi olmaz mıydık?

Neden tek tipleşmeye bu kadar meyilliydik. Farklı olanı ayırmaya, dışlamaya neden bu kadar meyilliydik?

Önce biz kendimizi kabul edememişiz ki başkalarını da kusurları değil "kendine haslığıyla" kabul edelim. 

Ne kadar zorlaştırmışız her şeyi. Büyütenler sebebiyle mi böyle oldu, biz mi fazla hassastık ve her şeyi üstümüze alındık? Kimbilir...

Kimse gibi olmak zorunda değilsin. Kimse gibi de değilsin saten. Olduğun halinle çok değerlisin, sadece olduğun halinle daha güzelsin ve yeterlisin. Bunları unutma olur mu?